სანამ პაპარაცების კორიანტელი და ტრაგედია ერთად დატრიალდებოდა, ქეროლინ ბესეტი იყო უბრალოდ ახალგაზრდა ქალი, რომელიც მოდის სახლ კელვინ კლაინში, გაყიდვების ასისტენტად მუშაობდა. როცა კომპანია დატოვა, უკვე დიზაინერის მარჯვენა ხელი იყო - ასეც იცმევდა: თეთრი პერანგები, გრძელი, შავი ქვედაბოლოები, აქლემისფერი პალტო - არაფერი კონტრასტული და არაფერი ზედმეტი. ბესეტის სტილი ტოვებდა შთაბეჭდილებას, თითქოს ელეგანტურობა ცდას სულაც არ საჭიროებს და ის მისი ბუნებრივი მდგომარეობა იყო.

სწორედ ეს იყო 90-იანებში კელვინ კლაინის კოლექციების მიზანიც. 80-იანების მაღალი მხრების, ბრჭყვიალა კაბებისა და ზოგადი სიჭარბის შემდეგ, კლაინმა მოდის მოყვარულებს რადიკალური მინიმალიზმი შესთავაზა. მისი 1990 წლის კოლექცია ნიუ იორკ თაიმსმა შეაფასა როგორც: “მშვიდი, უბადლო და თითქმის იდეალური”, ვოგმა კი მაშინვე შერაცხა “კლასიკად”. კელვინ კლაინის 90-იანების ჩვენებებში მომდგარი კაბა-პერანგები, უზადოდ დამუშავებული ქსოვილები, ირიბი ჭრები დომინირებდა. თავად დიზაინერი ამბობდა, რომ დეკორაციით არ იყო დაინტერესებული და მხოლოდ სრულყოფილებას ეძებდა. 

განსაკუთრებულ კოლექციებს შესაფერისი მარკეტინგული კამპანიები მოყვა. ყველაზე კარგად კელვინ კლაინში ესმოდათ, რომ ტანსაცმელი სტილის უბრალო შემადგენელია და მთავარი თავდაჯერებული განწყობაა. სწორედ ამ პრინციპით ხელმძღვანელობდნენ სარეკლამო რგოლებისა და ფოტოების გადაღებისას: 1992 წელს, კლაინმა ჯერ კიდევ უცნობი ქეით მოსი, მარკ უოლბერგთან ერთად, საცვლების კამპანიის სახედ შეარჩია. ინტიმურობა, “დაუმუშავებელი” ფოტოები, ბუნებრივი მაკიაჟი, მინიმალიზმი - ყველაფერი ნაკლები გლამურისა და მეტი რეალიზმისკენ მიუთითებდა. კელვინ კლაინმა ეპოქის განწყობა სწორად დაიჭირა და მას კულტურული მნიშვნელობა მიანიჭა. რაც 10 წლის განმავლობაში შექმნა, უბრალოდ ბრენდი არ ყოფილა, ეს იყო დიზაინის თავისებური ხედვა, რწმენა იმისა, რომ ყველაზე საინტერესო, რაც შეიძლება ადამიანმა “ჩაიდინოს” არის ელეგანტურად ჩაცმა, განსაკუთრებული ძალისხმევის გარეშე.